Zmierzch Wikingów

nie miał imienia nie władał majątkiem
bez wykształcenia sądził ludzkie sprawy
słuchał uważnie mówili że prawy
tylko za młody nie żyje z rozsądkiem

pisał im wiersze lekkie ale ostre
mnich i artysta zimny chłodem grobu
zjawił się z deszczem z nieznanego grodu
skąd więc ma słowa i myślenie proste

wysłuchał w smutku poradził milczeniem
wychylił szklankę w nocy z Walkiriami
i błądził piórem za galaktykami
gdzie kres stworzenia staje się istnieniem

zgasł razem z gwiazdą tuż za firmamentem
gdzie co dzień rankiem oglądał wschód słońca
bez zapowiedzi jak początek końca
ból zrodził perłę gdzieś w ludzkich odmętach